Son dönemde şahit olduğumuz ve toplumun her kesimini de- rinden sarsan şiddet olayları, biz eğitimcileri çok temel bir soruyu sormaya itiyor: Çocuklarımız şiddetle nerede ve nasıl tanışıyor?
Özellikle anaokulu ve ilkokul çağındaki zihinlerin, “oyun” adı altında sunulan dijital şiddet sarmalına maruz kalması, gelecekteki güvenli toplum yapımızı tehdit eden en büyük unsurlardan biri haline geldi.
Oyun mu, Şiddet Provası mı?
Birçok bilgisayar ve mobil oyun, puan kazanmak için “yok etmeyi”, “zarar vermeyi” veya “çatışmayı” temel yöntem olarak sunuyor. Henüz soyut düşünme yetisi tam gelişmemiş, gerçekle kurgu arasındaki çizgiyi netleştirememiş bir ilkokul çocuğu için ekrandaki bu sahneler sadece bir eğlence değil, bir öğrenme modelidir.
- Duyarsızlaşma: Şiddet içerikli görsellere sürekli maruz kalan çocuklarda, gerçek hayattaki acıya ve şiddete karşı bir “duyarsızlaşma” başlar. Ekrandaki karakterin canı yandığında tepki vermeyen çocuk, zamanla akranının yaşadığı bir zorbalığa karşı da empati kurmakta zorlanabilir.
Problem Çözme Yöntemi Olarak Şiddet:
Oyunlar, sorunların “vurararak” veya “yok ederek” çözüldüğü bir dünya sunar. Bu durum, çocuğun günlük hayattaki anlaşmazlıklarda uzlaşmak yerine saldırganlığı bir çözüm yolu olarak görmesine neden olabilir.
Güvenli Bir Çocukluk İçin Ortak Sorumluluk
Toplumsal şiddetin önüne geçmek, sadece adli bir mesele değil, aynı zamanda bir eğitim meselesidir. Eğitimci ve veli iş birliği ile şu adımları atmak zorundayız:
- İçerik Denetimi (PEGI): Her oyunun üzerinde bulunan yaş sınırlarına (3+, 7+ gibi) harfiyen uyulmalıdır. “Herkes oynuyor” mantığı, bir çocuğun psikolojik gelişimini riske atmak için geçerli bir sebep değildir.
- Gerçek Hayatla Bağ Kurmak: Çocukların enerjilerini ve rekabet duygularını şiddet içeren oyunlar yerine; spor, sanat ve grup oyunları gibi yapıcı alanlara kanalize etmeliyiz.
- Empati Eğitimi: Anaokulundan itibaren “zarar vermemenin” bir erdem olduğu, başkasının can acısının bizim de acımız olduğu duygusu sistemli bir şekilde işlenmelidir.
Yaşadığımız üzücü olayların bir daha tekrarlanmaması için evlerimizdeki ve okullarımızdaki dijital dünyayı “şiddetten arındırmak” bir tercih değil, zorunluluktur. Çocuklarımızın eline verilen her sanal silahın, gelecekteki huzurumuzdan bir parça kopardığını unutmamalıyız. Onlara yok etmeyi değil, yaşatmayı ve nezaketi öğretmek en büyük güvenlik önlemimizdir.
