Okul… Bir çocuğun dünyayı tanıdığı ilk yer. Bir annenin “gözüm arkada kalmaz” dediği tek kapı. Ama artık o kapının önünde başka bir sessizlik var. Güvenin değil, tedirginliğin sessizliği…
Son zamanlarda yaşanan okullara yönelik saldırılar, sadece bir haber başlığı değil; bu, hepimizin içini rahatsız eden bir kırılmanın dışa vurumu. Çünkü mesele sadece “bir olay” değil, o olayın mümkün hale gelmesi. Bir insan, bir okulun kapısından öfkeyle içeri girebiliyorsa, orada sadece güvenlik zafiyeti değil, derin bir toplumsal yorgunluk vardır.
Biz neyi gözden kaçırdık? Çocuklara “iyi ol” dedik ama büyüklere “nasıl iyi olunur”u anlatmayı unuttuk. Sakinliği öğütledik ama öfkeyi nasıl yöneteceğimizi hiç konuşmadık. Belki de en büyük hatamız buydu: Şiddeti sadece gerçekleştiğinde konuşmak. Oysa şiddet bir anda ortaya çıkmaz; birikir, görmezden gelindikçe büyür, normalleştirildikçe cesaret bulur. Bugün bir okulun kapısına dayanıyorsa, bu sadece o anın değil, bir süredir birikenlerin sonucudur. Ve en acı tarafı şu: Çocuklar bunu görüyor. Onlar, bizim kurduğumuz dünyanın içinde büyüyor; korkularımızı, öfkemizi, sessizliklerimizi miras alıyor.
Sonra biz onlardan daha sakin, daha güçlü, daha anlayışlı olmalarını bekliyoruz. Ama hangi örnekle? Okullar korunmalı, evet; ama sadece duvarlarla değil, daha çok anlayışla, farkındalıkla ve sorumlulukla… Çünkü bir toplum, çocuklarını ne kadar güvende hissettiriyorsa aslında o kadar güçlüdür. Ve bugün sormamız gereken soru şu: Biz çocuklarımıza gerçekten güvenli bir dünya bırakabiliyor muyuz?
En Güvenli Yer Değil Artık
Çünkü artık hiçbirimiz o kadar emin değiliz. Asıl koruma; dilimizde, tavrımızda, birbirimize gösterdiğimiz sabırda başlar. Çünkü bir toplumun gerçek gücü, en savunmasız bireylerini ne kadar güvende hissettirdiğiyle ölçülür.
Her olaydan sonra kısa süreli bir tepki veriyor, sonra hızla unutuyoruz; oysa unutulan her olay, bir sonrakine zemin hazırlıyor. Burada sadece güvenlik önlemlerini artırmak çözüm değil. Elbette okullarda denetimlerin sıkılaştırılması gerekiyor ancak asıl mesele, şiddeti doğuran zihniyetle yüzleşmek. Çocuklar şiddeti sadece dışarıda görmüyor; ekranlarda, sokakta, hatta bazen evin içinde… Sonra biz onlardan sakin, anlayışlı ve sağduyulu olmalarını bekliyoruz; bu bir çelişki değil mi?
Eğer bir toplumda şiddet sıradanlaşırsa, en masum alanlar bile bundan nasibini alır. Bugün okulların hedef olması, aslında yarının nasıl bir topluma doğru ilerlediğimizin işaretidir. Artık kendimize şu soruyu sormak zorundayız: Biz ne zaman bu kadar sertleştik? Çocukların korkmadan eğitim alabileceği bir ülke hayal değil; ama bunun için önce korkunun kaynağını kabul etmemiz gerekiyor.
Ekranı Kapat, Çocuğunu Aç
Ve belki de en önemlisi… Eskiden çocukları eve sokmak zordu, şimdi ise odalarından çıkarmak… Ama mesele sadece teknoloji değil; çocukların neden o ekrana bu kadar tutunduğu. Telefonlar, tabletler, bilgisayarlar… Hepsi birer araç.
Asıl soru şu: Bu araçlar neyin yerini dolduruyor? Çoğu zaman cevabı basit ama rahatsız edici: İlginin. Çocuklar ekranlara bağımlı doğmuyor ama ilgisizliğe alışabiliyor. Bir çocuk sürekli ekrana bakıyorsa, belki de görülmek istiyordur; duyulmak, anlaşılmak, birlikte vakit geçirmek…
Ama biz çoğu zaman en kolay yolu seçiyoruz: “Al, oyna”. Çünkü yorgunuz, yoğunuz, çünkü bazen gerçekten yetişemiyoruz. Ama çocuk bunu “meşguliyet” olarak değil, “mesafe” olarak algılıyor.
Sonra bir bakıyoruz, aynı evin içinde yabancılaşmışız; aynı masada oturuyoruz ama farklı dünyalardayız. Çocuklar söyleneni değil, yapılanı öğrenir. Belki de başlamamız gereken yer tam burası: Kendi ekranımıza ne kadar bağlıyız?
Çünkü çocuklarımıza verebileceğimiz en güçlü mesaj şu: “Ben buradayım”. Gerçekten orada olmak… Ekransız, bölünmeden, göz temasıyla…
Bazen bir çocuğun ihtiyacı olan tek şey, yanında gerçekten bulunan bir yetişkindir.
