Son zamanlarda annelik sanki görünmeyen bir yarışa dönüştü… Kim daha sağlıklı besliyor, kim çocuğuyla daha çok etkinlik yapıyor, kim daha sabırlı, kim daha “kusursuz”? Telefonu elimize alıyoruz, birkaç dakika geziniyoruz ve bir bakıyoruz herkes harika: Evler düzenli ve tertemiz, sanki her gün baştan kurulmuş gibi yepyeni… Sofralar özenli, çocuklar mutlu, anneler enerjik… Sonra başımızı kaldırıp…
Bizim çocukluğumuz sokakta geçti. Kardeşimle çamura basmaktan korkmazdık, akşam ezanı duyulana kadar eve dönmezdik. Şimdi ise çocuklarımız bambaşka bir çağın içinde büyüyor: ekran çağı. Tabletler, telefonlar, bilgisayarlar … Bilgiye ulaşmak hiç olmadığı kadar kolay ama deneyimlemek hiç olmadığı kadar zor. Ben bir anne olarak şunu fark ettim: Çocuklar aslında ekrana değil, bağ kurmaya ihtiyaç duyuyor.…
Mevsim kış, havalar soğuk… Evde sıcacık bir ortamda çocuklarla vakit geçirmek elbette keyifli. Ancak dışarıda kocaman bir hayat tüm hızıyla akmaya devam ediyor. Haftanın, hatta ayın yorgunluğunu ve stresini atmak; hem bize hem de çocuklarımıza çok iyi geliyor. Birlikte yapılan kısa kaçamaklar, aile bağlarını güçlendirirken çocukların da yeni deneyimler kazanmasını sağlıyor. Yaz ve bahar aylarında…